Na een oproep in 1985 van Wim Prins in de krant, om een naturistenvereniging met terrein op te richten, reageerden een tiental naturisten, waarvan velen van de Lelystadse zwemvereniging.  In de Schouw werd de vereniging toen nog zonder naam opgericht. Daarna kwamen er meer leden bij en we gingen op zoek naar een geschikt terrein.

Na te hebben gezocht en onderhandeld met instanties bleven er een zestal locaties over. Tijdens een vergadering werden de voors en tegens van de diverse locaties vergeleken. De keuze viel op een terrein in het Cirkelbos, en er moest een naam worden verzonnen voor de vereniging en het terrein. Chamavi werd de naam van de vereniging en Hamaland van het terrein. De Chamaven waren de eerste bewoners die aan de monding van de IJssel woonden en toentertijd net als wij schaars gekleed waren.

Hierna moest er natuurlijk nog het één en ander gebeuren; het terrein was namelijk een doorzichtig bos met populieren van wel zo'n 25 meter hoog met een breed pad in het midden. Er werd begonnen met een 4 hectare groot terrein dat voor een groot gedeelte uit een populierenbos bestond. Dit moest gekapt en versnipperd worden.

Met hulp van de toenmalige Rijksdienst van de IJsselmeerpolders werd er materieel ter beschikking gesteld, en ook de buren landbouwers waren bereid om te helpen.

De eerste dag, weet ik me te herinneren, waren er wel 50 man om te werken; de dagen erna nog maar 3, 4 of 5. Veelal waren we nog met zijn tweeën om het bos te kappen. Dit was een geweldige tijd. We kampeerden in de brede grasstrook in het bos (naturistisch natuurlijk). Deze tijd dat we kampeerden was behelpen en we waren zeer op elkaar aangewezen. 

Er was namelijk niets, geen toilet, geen kantine, geen stroom, geen water, niets. Douchen deden wij thuis of bij iemand die in de buurt woonde en daar haalden we dan ook water. Het toilet gebruikten we zonder chemie en leegden we in een kuil die we groeven in het bos. In de avond maakten we een kampvuur en de kinderen poften aardappelen en bakten broodjes in het vuur. Pa en ma genoten van een drankje en babbeltje. Geweldig.

Toen de kantine gebouwd zou gaan worden, kwamen er al snel meer mensen bij. We probeerden met een klein budget en onvoldoende goede materialen een fundering voor de kantine te leggen. De fundering werd afgezet met spaanplaat dat we omwikkelden met plastic waarbinnen ijzerwerk werd gevlochten waar later het beton in moest worden gestort. Dit werd drie maal door de toezichthoudende ambtenaren van de gemeente afgekeurd en de moed zonk ons behoorlijk in de schoenen. Daarna werd het, om ons niet teleur te stellen, goedgekeurd en kon het beton gestort worden.  Het spaanplaat kon het gewicht op veel plaatsen niet houden, vandaar de niet al te rechte lijn van de fundering.

Ook de beplanting rondom deed het niet zoals we bedoeld hadden; veel werd door herten en konijnen opgegeten, maar zoals je kunt zien is alles toch nog goed gekomen. Er werden elektrakabels ingegraven en aansluitkasten bij de kampeerplekken geplaatst en Hamaland begon steeds meer op een echte camping te lijken. Over de jaren hierna valt nog veel te vertellen en bij gelegenheid zullen we deze pagina zeker uitbreiden.